Αρχική
» Οικογενειακή Υγεία
»
Πώς να κρατάτε ένα οικογενειακό ημερολόγιο συμπτωμάτων—και πότε να ζητάτε ιατρική συμβουλή
Πώς να κρατάτε ένα οικογενειακό ημερολόγιο συμπτωμάτων—και πότε να ζητάτε ιατρική συμβουλή
Ξεκινήστε με τον κύριο κανόνα: παρακολουθήστε τα συμπτώματα ενώ αποφασίζετε τι φροντίδα χρειάζεται
Ένα ημερολόγιο συμπτωμάτων είναι μια σύντομη, τεκμηριωμένη καταγραφή του τι ένιωσε ένα άτομο, πότε συνέβη, πώς άλλαξε και τι άλλο συνέβαινε. Μπορεί να βοηθήσει μια οικογένεια να περιγράψει ένα μοτίβο με μεγαλύτερη σαφήνεια σε ένα ραντεβού. Δεν μπορεί να εντοπίσει την αιτία, να αποκλείσει ένα σοβαρό πρόβλημα ή να αντικαταστήσει τη συμβουλή ενός κλινικού ιατρού.
Δεν υπάρχει ένας συγκεκριμένος συνιστώμενος αριθμός ωρών ή ημερών που πρέπει να καταγράφει κάθε άτομο πριν ζητήσει βοήθεια. Ο σωστός χρόνος εξαρτάται από το σύμπτωμα, την ηλικία και την υγεία του ατόμου, καθώς και από το αν τα πράγματα βελτιώνονται ή επιδεινώνονται. Εάν ένα σύμπτωμα είναι σοβαρό, νέο και ανησυχητικό, επιδεινώνεται ή παρεμβαίνει στις συνήθεις δραστηριότητες, επικοινωνήστε με έναν επαγγελματία υγείας χωρίς να περιμένετε να συμπληρώσετε ένα ημερολόγιο. Για ένα προειδοποιητικό σημάδι έκτακτης ανάγκης, ζητήστε βοήθεια έκτακτης ανάγκης τώρα.
Ένας ενήλικας ξεκινά μια καταγραφή συμπτωμάτων σε ένα σημειωματάριο, έτοιμος να προσθέσει την ημερομηνία και μια σύντομη παρατήρηση.
Βήμα 1: Δημιουργήστε ένα απλό αρχείο για κάθε άτομο
Χρησιμοποιήστε ένα σημειωματάριο, ένα ημερολόγιο ή μια ψηφιακή σημείωση στην οποία έχει πρόσβαση η οικογένεια. Κρατήστε μια ξεχωριστή σελίδα ή αρχείο για κάθε άτομο, ώστε να μην μπερδεύονται τα συμπτώματα, τα φάρμακα και οι ημερομηνίες. Για ένα παιδί ή κάποιον που χρειάζεται υποστήριξη, σημειώστε ποιος παρατήρησε το σύμπτωμα και αν το περιέγραψε το ίδιο το άτομο.
Γράψτε την ηλικία του ατόμου, τις σχετικές μακροχρόνιες παθήσεις, τις αλλεργίες και τα συνήθη φάρμακα που λαμβάνει σε ξεχωριστή σελίδα σύνοψης, εάν αυτές οι πληροφορίες θα σας βοηθήσουν κατά την επίσκεψη. Αποφύγετε να βάζετε προσωπικά στοιχεία σε ένα κοινόχρηστο οικογενειακό ημερολόγιο ή σε μια εφαρμογή χωρίς να ελέγχετε ποιος μπορεί να τα δει. Το ημερολόγιο θα πρέπει να ενημερώνεται εύκολα και όχι ως δεύτερο ιατρικό ιστορικό.
Βήμα 2: Περιγράψτε το σύμπτωμα με καθημερινές, συγκεκριμένες λέξεις
Ξεκινήστε με τα δικά του λόγια, όποτε είναι δυνατόν. Αντί για «ένιωσα άσχημα», καταγράψτε «παλμώδη πόνο πίσω από το δεξί μάτι», «ξηρό βήχα», «φαγούρα με ανάγλυφα σημεία και στα δύο χέρια» ή «αισθάνθηκα δύσπνοια ανεβαίνοντας τις σκάλες». Σημειώστε πού συνέβη, αν μετακινήθηκε ή εξαπλώθηκε και πόσο διήρκεσε κάθε επεισόδιο.
Χρονισμός: ημερομηνία και κατά προσέγγιση ώρα έναρξης· εάν εμφανίστηκε ξαφνικά ή σταδιακά· πόσο συχνά συμβαίνει· και πότε σταμάτησε ή υποχώρησε.
Ένταση και αλλαγή: χρησιμοποιήστε μια απλή και συνεπή κλίμακα όπως από το 0 έως το 10 για τον πόνο, όπου το 0 σημαίνει καθόλου και το 10 σημαίνει τον χειρότερο πόνο που μπορεί να φανταστεί το άτομο. Ένα παιδί μπορεί να χρησιμοποιήσει λέξεις ή μια κλίμακα προσώπου. Καταγράψτε επίσης εάν είναι ήπιος, μέτριος ή σοβαρός και εάν βελτιώνεται, επιδεινώνεται ή παραμένει περίπου ο ίδιος.
Λειτουργία: σημειώστε τι εμπόδισε ή άλλαξε το σύμπτωμα, όπως ύπνο, φαγητό, ποτό, σχολείο, εργασία, περπάτημα ή παιχνίδι.
Δεν απαιτούνται αριθμοί. Οι συνεπείς περιγραφές είναι πιο χρήσιμες από το να επιβάλλετε μια ακριβή βαθμολογία. Για ένα παιδί που δεν μπορεί να εξηγήσει πώς αισθάνεται, καταγράψτε ορατές αλλαγές όπως ασυνήθιστη υπνηλία, κλάμα, μειωμένο παιχνίδι ή άρνηση λήψης υγρών, χωρίς να μαντέψετε την αιτία.
Η καταγραφή του πότε ξεκινά ένα σύμπτωμα και πόσο διαρκεί μπορεί να διευκολύνει την εξήγηση του μοτίβου του.
Βήμα 3: Προσθέστε ένα πλαίσιο που μπορεί να βοηθήσει στην εξήγηση του μοτίβου
Καταγράψτε λεπτομέρειες που θα μπορούσαν να έχουν σημασία, αλλά μην προσπαθήσετε να παρακολουθήσετε τα πάντα. Μερικές χρήσιμες παρατηρήσεις περιλαμβάνουν τη δραστηριότητα λίγο πριν από το σύμπτωμα, τα γεύματα ή τα ποτά, εάν είναι σχετικά, τον ύπνο, το άγχος ή μια σημαντική αλλαγή στη ρουτίνα, την επαφή με κάποιον που ήταν άρρωστος και οποιαδήποτε γνωστή έκθεση, όπως ένα νέο προϊόν ή ένα τσίμπημα εντόμου. Ένα μοτίβο μπορεί να αποτελέσει ένδειξη για έναν κλινικό ιατρό, αλλά ένα σύμπτωμα που εμφανίζεται μετά από μια δραστηριότητα ή ένα τρόφιμο δεν αποδεικνύει ότι προκάλεσε το σύμπτωμα.
Εάν μια μέτρηση είναι σχετική και γνωρίζετε ήδη πώς να τη λάβετε, καταγράψτε τον αριθμό, την ώρα και τον τρόπο μέτρησης. Για τη θερμοκρασία, για παράδειγμα, συμπεριλάβετε την ένδειξη και τη μέθοδο ή το σημείο του σώματος, εάν είναι γνωστό. Μην καθυστερείτε να ζητήσετε βοήθεια για να λάβετε μια μέτρηση και μην ελέγχετε επανειλημμένα μια τιμή, εκτός εάν σας το έχει συμβουλεύσει ένας κλινικός ιατρός.
Καταγράψτε τα φάρμακα ή την κατ' οίκον φροντίδα που χρησιμοποιήθηκαν στην πραγματικότητα, συμπεριλαμβανομένου του ονόματος του προϊόντος, της ποσότητας και της ώρας που έγιναν γνωστά, καθώς και εάν το σύμπτωμα άλλαξε αργότερα. Ακολουθήστε την ετικέτα και το σχέδιο φροντίδας του ατόμου. Μην ξεκινήσετε, διακόψετε ή αλλάξετε συνταγογραφούμενα φάρμακα - ούτε περιορίσετε τρόφιμα ή δραστηριότητες - μόνο και μόνο για να ελέγξετε μια θεωρία που προτείνεται από το ημερολόγιο.
Σημειώστε τι ελήφθη και πότε, καθώς και αν το σύμπτωμα άλλαξε αργότερα.
Βήμα 4: Αναζητήστε μια χρήσιμη περίληψη, όχι μια διάγνωση
Στο τέλος κάθε ημέρας, αφιερώστε λίγο χρόνο για να σημειώσετε εάν το άτομο βελτιώνεται, δεν αλλάζει ή επιδεινώνεται. Ένα απλό παράδειγμα θα μπορούσε να είναι: «Δευτέρα, 6:30 μ.μ.—ο ξηρός βήχας ξεκίνησε μετά το δείπνο· δεν μετρήθηκε η θερμοκρασία· κοιμήθηκε κανονικά· ο βήχας τον ξύπνησε δύο φορές κατά τη διάρκεια της νύχτας· έπινε κανονικά». Αυτό δίνει στον κλινικό ιατρό περισσότερα να δουλέψει από το να «βήξει για λίγο».
Πριν από ένα ραντεβού, συνοψίστε την πρώτη ημέρα, την πιο πρόσφατη ημέρα, τη συνολική τάση, την κύρια επίδραση στην καθημερινή ζωή και τυχόν φάρμακα ή μετρήσεις. Το MedlinePlus συνιστά να καταγράφετε πώς αισθάνεστε τα συμπτώματα, πότε ξεκίνησαν και τι τα κάνει καλύτερα ή χειρότερα όταν προετοιμάζεστε να μιλήσετε με έναν πάροχο. Φέρτε μαζί σας το ημερολόγιο ή μια σύντομη περίληψη, καθώς και μια τρέχουσα λίστα φαρμάκων. Ρωτήστε ποιες αλλαγές θα πρέπει να οδηγήσουν σε μια κλήση και ποια περίοδος παρακολούθησης είναι κατάλληλη για αυτό το συγκεκριμένο πρόβλημα.
Ένα συνοπτικό αρχείο συμπτωμάτων μπορεί να βοηθήσει έναν ασθενή και έναν κλινικό ιατρό να συζητήσουν μαζί το χρονοδιάγραμμα.
Πόσο καιρό πρέπει να παρακολουθείτε πριν ζητήσετε συμβουλές;
Χρησιμοποιήστε τα παρακάτω ως πρακτική προσέγγιση και όχι ως καθολικό κλινικό κανόνα:
Συμπτώματα που είναι ήπια και βελτιώνονται σαφώς: καταγράψτε τα καθώς εμφανίζονται και συνεχίστε μέχρι να υποχωρήσουν ή να διαγραφεί το μοτίβο. Για μια σύντομη ασθένεια, μερικές ημέρες καταγραφής μπορεί να είναι αρκετές για να περιγραφεί η πορεία της. Δεν χρειάζεται να συνεχίσετε να καταγράφετε μετά την ανάρρωση, εκτός εάν σας το ζητήσει ένας κλινικός ιατρός.
Συμπτώματα που επανεμφανίζονται, επιμένουν ή επηρεάζουν την καθημερινή ζωή: επικοινωνήστε με το γραφείο πρωτοβάθμιας περίθαλψης του ατόμου ή με μια κατάλληλη υπηρεσία υγείας για συμβουλές. Μπορείτε να κρατάτε το ημερολόγιο κατά τον προγραμματισμό της φροντίδας, αλλά μην περιμένετε έναν καθορισμένο αριθμό ημερών ή ένα «πλήρες» αρχείο.
Συμπτώματα που αλλάζουν γρήγορα, επιδεινώνονται ή σας ανησυχούν λόγω του ιστορικού υγείας του ατόμου: ζητήστε αμέσως συμβουλή. Άτομα με εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα, σοβαρή χρόνια ασθένεια, εγκυμοσύνη ή άλλες καταστάσεις υψηλότερου κινδύνου μπορεί να χρειάζονται εξατομικευμένες οδηγίες.
Συμπτώματα που καλύπτονται από ένα σχέδιο φροντίδας: ακολουθήστε τα συγκεκριμένα όρια και τις οδηγίες του σχεδίου. Για παράδειγμα, τα σχέδια για το άσθμα, τον διαβήτη και την μετεγχειρητική περίοδο μπορεί να σας ενημερώσουν για το ποιες μετρήσεις ή αλλαγές χρειάζονται δράση.
Για τα παιδιά, η ηλικία μπορεί να αλλάξει το όριο. Η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής συμβουλεύει την άμεση επικοινωνία με έναν παιδίατρο όταν ένα μωρό μικρότερο των 3 μηνών έχει θερμοκρασία 38°C ή υψηλότερη. Άλλες ηλικίες και συμπτώματα έχουν διαφορετικές συμβουλές, επομένως μην εφαρμόζετε έναν κανόνα ενηλίκων σε ένα βρέφος ή μην χρησιμοποιείτε το ημερολόγιο για να αναβάλλετε μια κλήση.
Ζητήστε επείγουσα περίθαλψη ή καλέστε τον τοπικό αριθμό έκτακτης ανάγκης για σημάδια όπως δυσκολία στην αναπνοή, έντονο πόνο ή πίεση στο στήθος, ξαφνική σύγχυση ή δυσκολία στο ξύπνημα, λιποθυμία, έντονη αιμορραγία, σοβαρή αλλεργική αντίδραση με δυσκολία στην αναπνοή ή πρήξιμο ή ξαφνική αδυναμία ομιλίας, όρασης, βάδισης ή κανονικής κίνησης. Το MedlinePlus παραθέτει προειδοποιητικά σημάδια έκτακτης ανάγκης για ενήλικες και παιδιά. Όταν μπορεί να συμβεί μια έκτακτη ανάγκη, ζητήστε πρώτα βοήθεια και καταγράψτε τις λεπτομέρειες αργότερα, εάν είναι ασφαλές.
Συνηθισμένα λάθη στο ημερολόγιο που πρέπει να αποφύγετε
Αναμονή για αρκετές καταχωρήσεις: το ημερολόγιο υποστηρίζει μια συζήτηση· δεν αποτελεί άδεια για φροντίδα.
Καταγραφή ερμηνειών ως γεγονότα: γράψτε «το εξάνθημα εμφανίστηκε περίπου μία ώρα μετά τη χρήση ενός νέου σαπουνιού» και όχι «αλλεργία στο σαπούνι», εκτός εάν έχει διαγνωστεί από κλινικό ιατρό.
Αλλαγή πολλών πραγμάτων ταυτόχρονα: η ταυτόχρονη τροποποίηση των φαρμάκων, της διατροφής, του ύπνου και της δραστηριότητας καθιστά τα πρότυπα πιο δύσκολο να ερμηνευτούν και μπορεί να είναι επικίνδυνα.
Υπερβολική καταγραφή: Η διατήρηση μακροσκελών αρχείων καταγραφής κάθε αίσθησης μπορεί να γίνει δύσκολη. Εστιάστε στο κύριο σύμπτωμα και στις λεπτομέρειες που σχετίζονται με αυτό.
Υποθέτοντας ότι μια φυσιολογική μέτρηση σημαίνει ότι όλα είναι καλά: περιγράψτε πώς φαίνεται και λειτουργεί το άτομο, καθώς και οποιονδήποτε αριθμό. Μία μόνο μέτρηση δεν αντικαθιστά την κλινική κρίση.
Ένα χρήσιμο οικογενειακό ημερολόγιο συμπτωμάτων είναι σύντομο, εμπεριστατωμένο και ειλικρινές σχετικά με το τι είναι γνωστό και τι άγνωστο. Ξεκινήστε το όταν βοηθάει, μοιραστείτε το όταν ζητάτε συμβουλές και αφήστε τα συμπτώματα του ατόμου και την καθοδήγηση του κλινικού γιατρού - όχι ένα σταθερό μήκος ημερολογίου - να καθορίσουν τι θα συμβεί στη συνέχεια.