Όταν ένα παιδί λέει «Κανείς δεν με συμπαθεί», μια χρήσιμη πρώτη αντίδραση είναι να επιβραδύνετε και να δείξετε ότι θέλετε να καταλάβετε. Δοκιμάστε: «Αυτό ακούγεται πολύ μοναχικό. Τι συνέβη σήμερα;» Δεν χρειάζεται να αποδείξετε ότι η δήλωση είναι λανθασμένη ή να λύσετε το πρόβλημα φιλίας από το πρώτο λεπτό. Ο στόχος είναι το παιδί σας να νιώσει ότι το ακούτε, να μάθει τι σημαίνουν οι λέξεις αυτή τη στιγμή και να αποφασίσετε μαζί αν ένα επόμενο βήμα θα βοηθούσε.
Η πρόταση μπορεί να ακολουθήσει μια οδυνηρή παύση, ένα συνεχιζόμενο μοτίβο αποκλεισμού, μια αλλαγή σε φιλίες ή μια ευρύτερη περίοδο κακής διάθεσης. Δεν σας λέει από μόνη της ποια εξήγηση ταιριάζει. Απαντήστε πρώτα στο συναίσθημα και στη συνέχεια αναζητήστε μοτίβα και αλλαγές στην καθημερινή ζωή του παιδιού σας.
Κρατήστε τη φωνή σας ήρεμη, δώστε στο παιδί σας την προσοχή σας και αντανακλάστε το συναίσθημα χωρίς να συμφωνήσετε ότι κανείς δεν το συμπαθεί. Μπορείτε να πείτε: «Ακούγεται σαν να ένιωσες παραμελημένος» ή «Χαίρομαι που μου το είπες. Είμαι εδώ». Στη συνέχεια, αφήστε χώρο για μια απάντηση. Ένα παιδί μπορεί να χρειαστεί λίγα λεπτά, ένα σνακ ή μια ήσυχη δραστηριότητα πριν μιλήσει περισσότερο.
Μια γρήγορη καθησυχαστική φράση όπως «Δεν είναι αλήθεια—όλοι σε συμπαθούν» είναι κατανοητή, αλλά μπορεί να κλείσει κατά λάθος τη συζήτηση. Το παιδί σας μπορεί να το ακούσει ως διόρθωση αντί για παρηγοριά. Αποφύγετε τα πειράγματα, τη σύγκριση με τα αδέρφια ή το να του λέτε να το αγνοήσει πριν καταλάβετε τι συνέβη. Το HealthyChildren.org της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής συνιστά να ακούτε χωρίς κρίση και να αποδέχεστε τα συναισθήματα ενός παιδιού. Η καθοδήγησή της σχετικά με την αρνητική αυτοδιάθεση ευνοεί επίσης τη ρεαλιστική υποστήριξη έναντι των γενικευμένων υποσχέσεων.
Κάντε μία ήπια, ανοιχτή ερώτηση κάθε φορά. Η φράση «Μπορείτε να μου πείτε τι συνέβη;» είναι συχνά πιο χρήσιμη από μια γρήγορη σειρά ερωτήσεων για κάθε συμμαθητή. Αν το παιδί σας είναι έτοιμο, ρωτήστε ποιος ήταν εκεί, πού συνέβη, αν έχει συμβεί στο παρελθόν και τι θα ήθελε να κάνετε. Για ένα μικρότερο παιδί που δεν μπορεί να εξηγήσει πολλά, προσφέρετε απλές επιλογές: «Ήταν στο μεσημεριανό γεύμα, στο διάλειμμα ή κάπου αλλού;»
Μπορείτε επίσης να ρωτήσετε το παιδί σας αν θέλει να το ακούσετε, να το βοηθήσετε να σκεφτεί τις επιλογές του ή να επικοινωνήσει με κάποιον. Αυτό του δίνει λίγο έλεγχο σε μια στιγμή που μπορεί να αισθάνεται ανίσχυρο. Αν δεν θέλει να μιλήσει αμέσως, πείτε του ότι θα το ελέγξετε αργότερα και θα το κάνετε. Μην υπόσχεστε μυστικότητα αν προκύψει κάποιο ζήτημα ασφάλειας. Εξηγήστε του ότι μπορεί να χρειαστείτε έναν άλλο ενήλικα που να το φροντίζει για να το κρατήσει ασφαλές.
Για ένα παιδί που χρησιμοποιεί λίγες λέξεις, επικοινωνεί διαφορετικά ή ακόμα μαθαίνει να αναγνωρίζει τα συναισθήματα, προσέξτε τη συμπεριφορά καθώς και τις απαντήσεις. Οι αλλαγές γύρω από το σχολείο, τον ύπνο, την όρεξη, το παιχνίδι ή την προθυμία του να δει φίλους μπορεί να προσθέσουν περιεχόμενο. Ρωτήστε με τρόπο που το παιδί σας μπορεί να απαντήσει - το να μιλάτε δίπλα-δίπλα κατά τη διάρκεια μιας βόλτας ή να ζωγραφίζετε μαζί μπορεί να σας φαίνεται πιο εύκολο από τις ερωτήσεις πρόσωπο με πρόσωπο.
Ένας καβγάς ή μια πρόσκληση που δεν συνέβη μπορεί να φανεί πολύ έντονα σε ένα παιδί, ακόμα κι αν η φιλία συνήθως δίνει την αίσθηση ασφάλειας. Ακούστε το συγκεκριμένο γεγονός και δείτε αν το παιδί σας ανακάμπτει με υποστήριξη ή αν η δυσφορία συνεχίζει να επιστρέφει. Τα παιδιά μπορούν να βιώσουν πραγματικό πόνο στη φιλία χωρίς να εκφοβίζονται, και μια μόνο πρόταση δεν είναι αρκετή για να περιγράψει τι συμβαίνει.
Αναζητήστε τυχόν επανάληψη, ανισορροπία ισχύος, απειλές, ταπείνωση, σκόπιμο αποκλεισμό ή παρενόχληση αυτοπροσώπως ή διαδικτυακά. Αυτές οι λεπτομέρειες έχουν σημασία όταν αποφασίζετε αν θα εμπλέξετε το προσωπικό του σχολείου. Σημειώστε ημερομηνίες, μέρη, τι αναφέρει το παιδί σας και τυχόν αλλαγές στην σχολική φοίτηση ή τη διάθεση. Μην ενθαρρύνετε αντίποινα και μην αντιμετωπίζετε άλλο παιδί μπροστά σε μαθητές. Οι οδηγίες συνομιλίας StopBullying.gov της κυβέρνησης των ΗΠΑ συνιστούν να παραμείνετε ψύχραιμοι, να ακούσετε την εμπειρία του παιδιού, να ρωτήσετε τι θα το βοηθούσε να νιώσει ασφαλέστερο και να συζητήσετε αν θα επικοινωνήσετε με το σχολείο.
Λάβετε σοβαρά υπόψη τις αλλαγές χωρίς να υποθέτετε την αιτία. Οι πονοκέφαλοι ή οι στομαχόπονοι, η διαταραχή του ύπνου, η αποφυγή του σχολείου, η απώλεια αντικειμένων, η ξαφνική απώλεια φίλων ή η απόσυρση από κοινωνικές δραστηριότητες μπορεί να έχουν πολλές εξηγήσεις. Η AAP σημειώνει ότι αυτά μπορεί να είναι σημάδια που αξίζει να συζητηθούν σε μια μη επικριτική συζήτηση, όχι απόδειξη εκφοβισμού.
Αφού ακούσετε, βοηθήστε το παιδί σας να επιλέξει ένα μικρό επόμενο βήμα. Αυτό θα μπορούσε να είναι να καταλάβει τι θα πει σε έναν συμμαθητή του, να ζητήσει βοήθεια από έναν δάσκαλο για να συμμετάσχει σε μια δραστηριότητα ή να περάσει χρόνο με έναν συγγενή ή φίλο που αισθάνεται ασφαλής. Αν το παιδί θέλει να γνωρίσει περισσότερους συνομηλίκους, προσφέρετέ του μια δραστηριότητα που πραγματικά απολαμβάνει - μια λέσχη, ένα άθλημα, μια ομάδα τέχνης ή ένα παιχνίδι χωρίς πίεση. Ο στόχος δεν είναι να επιβληθεί μια νέα φιλία ή να μετρηθούν οι προσκλήσεις. είναι να δημιουργηθούν άνετες ευκαιρίες για σύνδεση και αίσθηση του ανήκειν.
Εξασκηθείτε σε ένα σύντομο σενάριο, αν το παιδί σας το βρει χρήσιμο: «Μπορώ να συμμετάσχω;» ή «Δεν μου άρεσε αυτό. Παρακαλώ σταματήστε». Η πρόβα πρέπει να δίνει την αίσθηση υποστήριξης, όχι ότι το παιδί είναι υπεύθυνο για τη διόρθωση της συμπεριφοράς των άλλων. Εάν υπάρχει εκφοβισμός ή κάποιο ζήτημα ασφάλειας, οι ενήλικες πρέπει επίσης να αντιμετωπίσουν το περιβάλλον. Το StopBullying.gov ενθαρρύνει τις οικογένειες να διατηρούν ανοιχτή την επικοινωνία και να βοηθούν τα παιδιά να συνδέονται με έμπιστους ενήλικες και δραστηριότητες που απολαμβάνουν.
Επικοινωνήστε με τον δάσκαλο ή τον σχολικό σύμβουλο του παιδιού σας όταν ο αποκλεισμός ή η παρενόχληση φαίνεται να επαναλαμβάνεται, συμβαίνει κατά τη διάρκεια της σχολικής ημέρας ή επηρεάζει την παρακολούθηση, τη συγκέντρωση ή το αίσθημα ασφάλειας. Μοιραστείτε συγκεκριμένες παρατηρήσεις αντί για ένα συμπέρασμα: «Το παιδί μου λέει ότι μένει εκτός των ομάδων μεσημεριανού γεύματος αρκετές φορές αυτή την εβδομάδα. Τι έχει παρατηρήσει το προσωπικό και πώς μπορούμε να το ελέγξουμε;» Ρωτήστε ποιος θα το παρακολουθήσει και πότε. Εάν η απάντηση του σχολείου δεν επιλύσει ένα μοτίβο, ζητήστε μια άλλη συνάντηση και συμπεριλάβετε τον αρμόδιο διευθυντή του σχολείου.
Σκεφτείτε να επικοινωνήσετε με τον παιδίατρο του παιδιού σας ή με έναν αδειούχο επαγγελματία ψυχικής υγείας παιδιών εάν η αρνητική αυτοδιάθεση συνεχίζεται, επιδεινώνεται ή συνοδεύεται από απόσυρση, απώλεια ενδιαφέροντος, επίμονη θλίψη ή ευερεθιστότητα, αλλαγές στον ύπνο ή την όρεξη, σωματικά παράπονα ή δυσκολία στη λειτουργία στο σπίτι ή στο σχολείο. Το NIMH συμβουλεύει την αναζήτηση επαγγελματικής βοήθειας όταν τα συμπεριφορικά ή συναισθηματικά συμπτώματα επιμένουν για εβδομάδες ή μήνες και επηρεάζουν την καθημερινή ζωή. Ένας επαγγελματίας μπορεί να βοηθήσει στην αξιολόγηση της κατάστασης. Οι γονείς δεν χρειάζεται να τη διαγνώσουν οι ίδιοι.
Χρησιμοποιήστε το αποτέλεσμα —όχι μόνο τον αριθμό των νέων φίλων— για να αποφασίσετε αν η προσέγγισή σας βοηθάει. Με την πάροδο του χρόνου, ένα χρήσιμο σημάδι είναι ότι το παιδί σας αισθάνεται πιο ασφαλές να σας πει τι συμβαίνει, μπορεί να κατονομάσει ένα συναίσθημα ή ένα συγκεκριμένο πρόβλημα ή είναι πρόθυμο να δοκιμάσει το επόμενο βήμα. Μπορεί να εξακολουθεί να αισθάνεται λύπη. Εάν η δυσφορία συνεχίζει να αυξάνεται, η αποφυγή του σχολείου αυξάνεται ή η ίδια σύγκρουση επαναλαμβάνεται, προσαρμόστε το σχέδιο και ζητήστε περισσότερη υποστήριξη αντί να πιέζετε περισσότερο για μια γρήγορη λύση.
Το «Κανείς δεν με συμπαθεί» από μόνο του δεν σημαίνει ότι ένα παιδί έχει αυτοκτονικές τάσεις. Αλλά λάβετε υπόψη σας άμεσες δηλώσεις σχετικά με την επιθυμία να πεθάνει, τον αυτοτραυματισμό, την απελπισία, το να αισθάνεται κανείς βάρος ή ότι δεν έχει λόγο να ζήσει σοβαρά - ειδικά αν είναι καινούργιες ή συνδυάζονται με σημαντικές αλλαγές στη συμπεριφορά. Ρωτήστε ήρεμα και ευθέως: «Σκέφτεστε να βλάψετε τον εαυτό σας ή να αυτοκτονήσετε;» Το NIMH λέει ότι το να ρωτάτε για αυτοκτονία δεν δημιουργεί αυτοκτονικές σκέψεις και μπορεί να βοηθήσει στον εντοπισμό του κινδύνου.
Αν το παιδί σας πει ναι, μην το αφήνετε μόνο του εάν υπάρχει άμεσος κίνδυνος. Μείνετε μαζί του, εμπλέξτε έναν άλλο έμπιστο ενήλικα και ζητήστε επείγουσα βοήθεια. Στις Ηνωμένες Πολιτείες και τα εδάφη τους, καλέστε ή στείλτε μήνυμα στο 988 για υποστήριξη σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης. Καλέστε το 911 για άμεση απειλητική για τη ζωή έκτακτη ανάγκη. Εκτός ΗΠΑ, επικοινωνήστε με τον τοπικό αριθμό έκτακτης ανάγκης ή την υπηρεσία έκτακτης ανάγκης. Μην υποσχεθείτε ότι θα κρατήσετε μυστικό κάποιο ζήτημα ασφαλείας.
Ένα παιδί που νιώθει ότι δεν το συμπαθούν χρειάζεται κάτι περισσότερο από μια απλή κουβέντα ενθάρρυνσης, αλλά οι γονείς δεν χρειάζονται μια τέλεια ατάκα. Η ήρεμη προσοχή, η περιέργεια, η ρεαλιστική διαβεβαίωση και η προθυμία να ζητήσει βοήθεια όταν το μοτίβο επιμένει δίνουν στο παιδί ένα αξιόπιστο σημείο εκκίνησης. Αυτά τα βήματα δεν μπορούν να εγγυηθούν ότι οι συνομήλικοι θα ανταποκριθούν ευγενικά. Μπορούν να βοηθήσουν το παιδί σας να καταλάβει ότι δεν χρειάζεται να αντιμετωπίσει το πρόβλημα μόνο του.
Μάθετε πώς να ακούτε, να κάνετε ευγενικές ερωτήσεις, να εντοπίζετε τον συνεχιζόμενο αποκλεισμό ή τον εκφοβισμό και να αποφασίζετε πότε να εμπλέξετε έναν δάσκαλο, έναν παιδίατρο ή έναν επαγγελματία ψυχικής υγείας.
10 διασκεδαστικά επιστημονικά πειράματα για παιδιά προσχολικής ηλικίας και δημοτικού με ανανεωμένες μεθόδους μάθησης. Μάθετε πώς να καλλιεργείτε επιστημονική σκέψη μέσα από διαδραστικά πειράματα με απλά υλικά.
Νεότερες πληροφορίες για την εφηβεία στα αγόρια: Σωματικές αλλαγές, ψυχολογικές προκλήσεις και επιστημονικά τεκμηριωμένες στρατηγικές για γονείς. Μάθετε πώς να υποστηρίξετε το παιδί σας.
Ανακαλύψτε τα κύρια ορόσημα ανάπτυξης και βέλτιστες διατροφικές πρακτικές για μωρό 17 μηνών. Πρακτικές συμβουλές από παιδιάτρους για ύπνο, διατροφή και συναισθηματική υποστήριξη.
Ένα μωρό 11 μηνών έχει τρομερή ανάπτυξη σε σωματικό και πνευματικό επίπεδο. Διατροφικές συμβουλές και σημαντικά ορόσημα ανάπτυξης για το μωρό σας.
Μάθετε τα αίτια και τη θεραπεία για τους πρησμένους λεμφαδένες στα παιδιά, καθώς και τις καλύτερες πρακτικές φροντίδας.
Βλέποντας τα μωρά να γουρλώνουν τα μάτια τους μπορεί να προκαλέσει νευρικότητα σε πολλούς γονείς. Ωστόσο, στην πραγματικότητα, αυτό είναι απλώς ένα φυσιολογικό φαινόμενο στα μικρά παιδιά.
Η εφίδρωση του κεφαλιού του νεογέννητου μπορεί να προέλθει από πολλές αιτίες, όπως υπερθέρμανση, ανώριμο νευρικό σύστημα, και συγγενείς καρδιοπάθειες.
Η εφίδρωση κατά το θηλασμό είναι ένα φυσιολογικό φαινόμενο στα μωρά, ωστόσο, πρέπει επίσης να είστε προσεκτικοί γιατί αυτό μπορεί να είναι προειδοποιητικό σημάδι επικίνδυνων ασθενειών.
Οι γονείς πρέπει να είναι προσεκτικοί με την κατάσταση των παιδιών τους όταν κάνουν εμετό με κίτρινο υγρό. Ανακαλύψτε τα πιθανά αίτια και πότε πρέπει να αναζητήσετε βοήθεια.
